Naukowczyni
Ida Pauline Rolf urodziła się 19 maja 1896 roku w Nowym Jorku, w dzielnicy Bronx, jako jedyne dziecko.
W 1916 roku ukończyła chemię w Barnard College, a w 1920 roku obroniła doktorat z chemii biologicznej na Uniwersytecie Columbia. Już w trakcie studiów doktoranckich, od 1917 roku, pracowała w Instytucie Rockefellera w Nowym Jorku (Rockefeller Institute for Medical Research). Prowadziła tam badania nad fosfolipidami i opublikowała kilkanaście prac naukowych.
W 1926 roku wyjechała do Europy. Studiowała matematykę i fizykę atomową na Politechnice Federalnej w Zurychu oraz biochemię w Instytucie Pasteura w Paryżu.
Poszukiwania
Szukając rozwiązań problemów zdrowotnych swoich i swoich synów, poznawała różne podejścia do pracy z ciałem: osteopatię, chiropraktykę, jogę, homeopatię i technikę Alexandra.
Kierowało nią jedno pytanie: jakie warunki musi spełnić ciało człowieka, aby jego struktura była uporządkowana i zintegrowana w polu grawitacji?
Integracja Strukturalna
W latach 40. zaczęła rozwijać własną metodę, pracując z ludźmi w swoim nowojorskim mieszkaniu. Jako pierwsza doceniła plastyczne właściwości tkanek powięzi – tkanki, którą anatomowie traktowali dotąd jak „materiał wypełniający”.
Swoje podejście nazwała Integracją Strukturalną i ujęła w klasyczną serię dziesięciu sesji, którą specjaliści Integracji Strukturalnej stosują do dziś.
Nauczycielka
W 1967 roku, na zaproszenie Fritza Perlsa, zaczęła nauczać w Instytucie Esalen w Kalifornii i kształcić pierwszych praktyków swojej metody. W 1971 roku jej działalność dydaktyczna skupiła się w Rolf Institute of Structural Integration w Boulder w stanie Kolorado.
W 1977 roku wydała książkę „Rolfing: The Integration of Human Structures”, w której opisała swoją metodę.
Zmarła 19 marca 1979 roku w Bryn Mawr w Pensylwanii, w wieku 82 lat.
Dziedzictwo
Jej uczniowie kontynuowali pracę w różnych szkołach.
Szkoły nauczające Integracji Strukturalnej zrzesza dziś Międzynarodowe Stowarzyszenie Integracji Strukturalnej IASI.